روشهاي اصلي حل اختلاف

روشهاي اصلي موجود براي حل اختلاف:

در حال حاضر دو روش اصلي براي حل اختلافات از هر نوع (بغير از جزائي) وجود دارد كه به ترتيب زير است:

1- روش ميانجيگري و شيخوخيت (Mediation )
در اين روش، با توافق طرفين اختلاف يك ميانجي يا ريش سفيد كه بيطرف، عادل، منصف و متخصص در امو مورد اختلاف باشد انتخاب ميگردد. اين شخص (سازش يار) با كاربرد روشهاي مختلف و تعبير وتفسير توافق‌ها و قراردادها سعي خواهد كرد كه طرفين اختلاف را به يكديگر نزديك كند و با ايجاد يك محيط سازش كارانه و سالم طرفين را براي حل اختلاف خويش و رسيدن به يك توافق موردنظر كمك و ياري دهد. سازش يار منجي در اين روش هيچگونه اختياري ندارد و تنها نقش يك ميانجي و ريش سفيد را جهت نزديك كردن طرفين به يكديگر دارا مييباشسد و تلاش ميكند كه آنها به توافق برسند.
2- حكميت و يا داوري (Arbitration )
در روش حكميت معمولاً مورد اختلاف به يك نفر و يا يك هيئت سه نفره حاكم (بسته به نوع قرارداد) بيطرف ترجيحاً متخصص در امور مورد شكايت، سالم و عادل رجوع ميشود. شخص حَكَم و يا هيئت حاكم با توافق طرفين و يا با كمك و راهنمائي وكلاي آنها تعيين ميشوند.
در اين روش وقتي شرح حال اختلاف بوسيله طرفين توضيح داده شده حَكَم يا هيئت حكميت بعد از شنيدن و مطالعه اوراق ارائه شده از طريق طرفين جهت حل اختلاف راي حكميت صادر خواهند كرد.

راي حكميت به دو نوع است:
الف- رأي حكميت بدون داشتن تضمين اجرايي از طرفين شكايت (Non-binding Arbitration ).
ب- رأي حكميت با ضمانت اجراء و قاطعيت از طرفين شكايت (Binding Arbitration )
براي استفاده از هر يك از روشهاي فوق، توافق طرفين اختلاف لازم است، اين توافق ميتواند قبل از عقد قراردار مورد بررسي باشد ودر قرارداد منعكس شود كه خيلي بهتر است و يا بعد كه اختلاف بوجود آمده.